انجمن شاهنامه خوانی پیوندِ مهر

نامۀ باستان ویرایش دکتر کزازی

رفتن گرسیوز به سیاوشگرد

پنج‌شنبه 10 بهمن‌ماه سال 1392 10:00 ب.ظ نویسنده: پروانه اسماعیل زاده چاپ



داستان را با صدای محسن مهدی بهشت از اینجا بشنوید.

.

.

رفتن  گرسیوز به سیاوشگرد


سیاوش چو بشنید، بسپَرد راه؛پذیره شدش، تازَنان، با سپاه.

گرفتند مر یکدیگر را کنار؛سیاوش بپرسیدش از شهریار.

به ایوان کشیدند، از آن جایگاه؛سیاوش بیاراست جایِ سپاه.
1745دگر روز گرسیوز  آمد پگاهکه خلعت بیاورد و پیغامِ شاه.

سیاوش بدان خلعتِ شهریار،نگه کرد و شد چون گل اندر بهار.

نشست از بر ِ بارۀ گامزن؛بزرگان لشکر شدند انجمن.

همه شهر، برزن به برزن، بدوینمود و سویِ کاخ بنهاد روی.

{هم آنگاه نزدِ سیاوش چو باد،سواری بیامد ؛ ورا مژده داد،
1750که:« از دختر  ِ پهلوانِ سپاه،یکی کودک آمد به مانندِ شاه؛

ورا نام کردند فرّخ فرود؛شبِ تیره اندر، چو پیران شنود،

همانگه مرا با سواری دگر- بگفتا که:رو؛ شاه را مژده بر"؛

همان مادر ِ کودکِ ارجمند،جریره، سرِ بانوانِ بلند،

بفرمود خفته به فرمانبران،زدن دستِ آن خُردْ بر زعفران.
1755نهادند بر پشتِ آن نامه بَر،که نزدِ سیاوش ِ خودکامه بر؛

بگویش که: هر چند منِ سالخورد،بُدَم، پاک یزدان مرا شاد کرد."»

سیاوش بدو گفت:« گاهِ مِهی،از این تخمه، هرگز مبادا تهی!»

فرستاده را داد چندان دِرَم،که آرنده گشت از کشیدن دُژم.

چو بشنید گرسیوز این مژده، گفتکه:« پیران شد امروز با شاه جفت.»
1760به کاخِ فریگیس رفتند شاد؛ورا نیز از آن داستان مژده داد.}

فریگیس را دید بر تختِ عاجنهاده به سر بر ز پیروزه تاج.

پرستار چندی به زرّین کلاه ،فریگیس با تاج در پیشگاه.

فرود آمد از تخت و کردش نثار؛بپرسیدش از شهر و از شهریار.

دل و مغز ِ گرسیوز آمد به جوش ؛ دگرگونه تر شد به آیین و هوش.
1765به دل گفت:« سالی دگر بگذرد،سیاووش کَس را به کَس نشمُرَد.

همش پادشاهی ست و هم تاج و گاه ؛همش گنج و هم بوم و بر، هم  سپاه.»

نهانِ دلِ خویش پیدا نکرد؛همی بود پیچان و رخساره زرد.

بدو گفت :«برخوردی از رنج ِ خویش؛همه ساله، شادان زی از گنجِ خویش.»

نهادند در کاخ، زرّین دو تخت؛نشستند شادان دل و نیکبخت.
1770نوازندۀ رود، با میگسار،بیامد بر ِ تختِ گوهر نگار.

ز نالیدن چنگ و رود و سرود،به شادی، همی داد دل را درود.

چو خورشیدِ تابنده بگشاد راز،به هر جای بنمود تاج از فراز،

سیاوش ز ایوان به میدان گذشت؛به بازی ، همی گردِ میدان بگشت.

چو گرسیوز آمد بینداخت گوی؛سیاوش سوی گوی بنهاد روی.
1775چو او گوی در خمّ چوگان گرفت،هماوردِ او خاکِ میدان گرفت.

ز چوگانِ او گوی شد ناپدید؛تو گفتی سپهرش همی برکشید.

بفرمود تا تختِ زرّین نهند،به میدان و بُرجاس ِ ژوپین نهند.

سواران  به میدان به کردار ِ گرد،به ژوپین گرفتند ننگ و نبرد.

دو مهتر نشستند بر تختِ زر،بدان تا که را برفروزد هنر!
1780بدو گفت گرسیوز ای شهریار!خردمند و از خسروان یادگار!

هنر بر گهر نیز کرده گذر!سَزد گر به ترکان نمایی هنر؛

به نوکِ سنان، گر به تیر و کمان،زمین آورد تیرگی، یک زمان.»





.

.

.

برچسب‌ها: داستان سیاوش
نظرات (4)
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
نام :
ایمیل (پنهان میماند) :
وب/وبلاگ :
متن نظر :
سهند
سلام ممنون از مطالبتون، یک سوال داشتم می دونید این نگاره که گذاشتین اثر کیه و از چه منبعیه؟
ممنون میشم راهنمایی کنید
امتیاز: 0 0
پاسخ:
سلام
لطف دارید
متاسفانه به یاد ندارم. همانطور که میبینید این یادد اش مربوط به سال 92 است و از یادم رفته.
فکر کنم اینجا اولین باری است که از هنر و گوهر به این شکل استفاده شده.
هنر بر گهر نیز کرده گذر!
که همان
هنر برتر از گوهر آمد پدید
را می رساند.
در ضمن من در خواندن
سزد گر به ترکان نمایی هنر
اشتباهی کرده ام و آن این که نمایی باید با نون پیش خوانده شود که من با نون زیر خوانده ام. که کلن غلط است.
امتیاز: 0 0
وقتی به آنجا رسید سیاوش به پیشوازش آمد و او را گرامی داشت . درست در همین زمان سواری نزد سیاوش آمد و مژده داد که جریره دختر پیران پسری بدنیا آورده است . سیاوش شاد شد و به آن سوار انعام خوبی داد و نام پسرش را فرود نهاد . سپس با گرسیوز به سوی کاخ فرنگیس رفت وقتی گرسیوز آن همه شکوه و جلال را دید ناراحت شد و در دل به سیاوش حسادت کرد .
صبح روز بعد که خورشید سر زد سیاوش و گرسیوز تصمیم گرفتند چوگان بازی کنند . گرسیوز گوی را انداخت و سیاوش چنان ضربه ای زد که از انظار ناپدید شد . بعد از مدتی بازی سیاوش به ایرانیان و تورانیان گفت که گوی و میدان از آن شماست . پس دو سپاه تاختند و ایرانیان به تندی گوی را ربودند و سیاوش شاد شد . گرسیوز به او گفت : حالا باید با تیر و کمان هنرنمایی کنی .
امتیاز: 0 0
پروانه
.
امتیاز: 1 0
پاسخ:
فریناز ِ گرامی، بیت های مربوط به خبر به دنیا آمدن فرود در این داستان از نامه باستان هست . پیش از این داستان را از شاهنامه خالقی مطلق خوانده بودم که داستان را افزوده می داند. به هر روی از زحمتی که کشیدی و بیتها را نوشتی سپاسگزارم. به نظر می آید دکتر کزازی هم از این داستان خوشش میآید که داخل کروشه آورده است.

آقای محسن گرامی هم که در خواندن داستان همراه با موسیقی سنگ تمام گذاشته اند. بسیار سپاسگزارم