انجمن شاهنامه خوانی

517

چو اغریرث آمد ز آمل به ری،

ز کردارِ او آگهی یافت کَی.

بدوگفت:«کاین چیست کانگیختی،

که با شهد حنظل برآمیختی ؟

بفرمودمت کاین بَدان را بُکش؛

که جایِ خِرَد نیست و هنگام هُش.

520

بدانش نباشد سرِ جنگجوی؛

نباید، به جنگ اندرون، آبروی.

سرِ مَردِ جنگی خِرَد نسپرد؛

که هرگز نیامیخت کین با خرد».

چنین داد پاسخ به افراسیاب،

که:« لختی بباید همی شرم و آب.

هر آنگه کِت آید به بَد دسترس،

ز یزدان بترس و مکن بَد به کَس؛

که تاج و کمر چون تو بیند بسی؛

نخواهد شدن رام با هر کسی.

525

یکی پر زدانش، یکی بی خِرَد؛

خِرَد را سرِ دیو کی درخورَد؟»

سپهبَد برآشفت،چون پیلِ مست؛

به پاسخ، به شمشیر یازید دست.

میانِ برادر به دو نیم کرد،

چنان بی وفا، ناهشیوار مرد.

چو از کارِ اغریرثِ نامدار

خبر شد سویِ زالِ سامِ سوار،

چنین گفت:کاکنون سرِ بخت اوی

شود تار و بیران شود تختِ اوی».

530

بزد نایِ رویین و بربست کوس؛

بیاراست لشکر چو چشمِ خروس.

سپهبد سویِ پارس بنهاد روی؛

همی رفت،پرخشم و دل کینه جوی.

ز دریا به دریا، همی مرد بود؛

رخِ ماه و خورشید پر گَرد بود.

چو بشنید افراسیاب این سَخُن،

که دستانِ جنگی چه افگند بُن،

بیاورد لشکر سویِ خوارِ ری؛

بیاراست جنگ و بیفشارد پی.

535

طلایه، شب و روز، در جنگ بود؛

تو گفتی که گیتی بر او تنگ بود.

مبارز همی کشته شد،بر دو روی؛

همه نامدارانِ پرخاشجوی.