X
تبلیغات
رایتل

انجمن شاهنامه خوانی پیوندِ مهر

نامۀ باستان ویرایش دکتر کزازی

بازگشتن کنیزکان به نزد رودابه

شنبه 5 آذر‌ماه سال 1390 10:05 ق.ظ نویسنده: پروانه اسماعیل زاده چاپ

 

 پی افکندم از نظم کاخی بلندچشمه ی نور  

عکس از فرشته 

 

رسیدند خوبان به درگاه کاخ

به دست اندرون هر یک از گل دو شاخ


نگه کرد دربان برآراست جنگ


زبان کرد گستاخ و دل کرد تنگ


که
:بیگه ز درگاه بیرون شوید


شِگِفت آیدم تا شما چون شوید
!


بتان پاسخش را بیاراستند


به  تنگی
  دل، از جای برخاستند


که: امروز روزی دگرگونه نیست


به باغ گُلان، دیو ِ وارونه نیست


بهار آمد، از گلستان گل چنیم


ز روی زَمین شاخ سنبل چنیم


نگهبان در گفت که:امروز، کار


نباید گرفتن بدان هم شمار


که زال سپهبد به کابل نبود


سراپرده شاه زابل نبود


نبینید کز کاخ ، کابل خدای


به زین اندرآرد، شبگیر، پای ؟


اگرتان ببیند چنین گل بدست،


کند بر زَمین تان همانگاه پست


شدند اندر ایوان بتان طراز


نشستند با ماه و گفتند راز


که:چون بودتان کار با پور سام؟


به دیدن ، به است ار به آواز و نام؟


پریچهره هر پنج بشتافتند ،


چو با ماه جای سخن یافتند


که: مردی ست برسان سرو سهی


همش زیب و هم فرّ شاهنشهی


همش رنگ و بوی و همش قدّ و شاخ


سواری میان لاغر و بَر فراخ


دو چشمش چو دو نرگس قیرگون


لبانش چو بسّد، رخانش چو خون


کف و ساعدش چون کف شیر نر


هیون ران و موبددل و شاه فر


سراسر سپیدست مویش، به رنگ


از آهو، همین است و این نیست ننگ


رخ و جعد آن پهلَوان جهان


چو سیمین زره ،بر گل ِارغوان


که گویی همی خود چنان بایدی


و گر نیستی، مهر نفزایدی


به دیدار تو، داده ایمش نُوید


ز ما بازگشته ست، دل پر امید


کنون، چاره ی کار مهمان بساز


بفرمای تا: بر چه گردیم باز !


چنین گفت با بندگان سروبُن


که: دیگر شدستی به رای و سخن


همان زال کو مرغ پرورده بود


چنان پیرسر بود و پژمرده بود .


به دیدار، شد کنون چون گل ارغوان


سهی قدّ و دیبا رخ و پهلوان !


رخ من به پیشش بیاراستید


بگفتید و ز آن  پس، بها خواستید


همی گفت و یک لب پراز خنده داشت


رخان هم چو گلنار ِآگنده داشت


پرستنده، با بانوی ماه روی،


چنین گفت ک:اکنون، ره چاره جوی


که یزدان هرآنچت هوا بود، داد


سرانجام این کار فرخنده باد!


یکی خانه بودش چو خرّم بهار


ز چهر بزرگان ،برو بر، نگار


به دیبای چینی بیاراستند


طبق های زرّین بپیراستند


عقیق و زبرجد بر او ریختند


می و مشک و عنبر برآمیختند

همه زرّ و پیروزه بُد جامشان 

 

به روشن گلاب اندر آشامشان

از آن خانه دخت خورشید روی،

بر آمد همی تا خورشید بوی

داستان را اینجا بشنوید

  

 

 آهو: عیب و ناپاکی                                                 شاخ: مجازاً گردن و سر
بُسّد: مرجان                                                          شبگیر: سحرگاه، ا وّل صبح
به زین اندرآوردن: زین کردن اسب                               شمار گرفتن: قیاس کردن، حساب کردن
پست کردن: خوار کردن، بی قدر و اعتبار کردن              طراز: شهری است در ماورالنهر
پیر سر: سپید موی                                                 عنبر: ماده ای خشبوی که از موج های
جعد: زلف، گیسو، موی                                           اقیانوس هند بدست میاورند
دل را تنگ کردن: به ستوه آمدن، آزرده و ملول شدن       فرّ (فرّه): فروغ ایزدی
زَبَرجد: نوعی زمرد                                                   کابل خدای: شاه کابل
زیب: نیکوئی و زینت، آرایش و جمال                           کار مهمان: کار مهمان ی و پذیرایی
سراپرده: پرده سرا، خیمه                                          نگار: نقش، تصویر
سرو بن: درخت سرو                                               نوید: آگاهی ، خبرخوش، مژده
سمن: گل سه برگه و یاسمین است                         واژونه: وارانه، شریر، ملعون
سهی: راست و بلند بالا                                          هوا: هوس، میل، تمایل  

  برداشت از اینجا

نظرات (0)
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
نام :
ایمیل (پنهان میماند) :
وب/وبلاگ :
متن نظر :